Przełożony Generalny i Jego Rada
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich
Polski
English
P
Ksiądz Jan Bukowicz MIC
(20.10.1924 - 03.01.2012)
Śp. ks. Jan Bukowicz syn Wojciecha i Michaliny z d. Jędrzejak urodził się 20 października 1924 roku w Moskulach Nowych, pow. Zgierz, woj. łódzkim, archidiecezji łódzkiej. Szkołę Powszechną stopnia drugiego ukończył w 1938 roku. W roku 1938-39 ukończył I klasę gimnazjum Księży Marianów w Warszawie na Bielanach. Kolejne dwie klasy gimnazjum ukończył na tajnych kompletach, mieszkając w naszym domu w Warszawie na Pradze. W sierpniu 1945 roku rozpoczął nowicjat w Skórcu; tam też 15 sierpnia 1946 roku złożył pierwszą profesję. W roku szkolnym 1946-47 ukończył IV klasę gimnazjum na Bielanach, a w latach 1947-49 tamże liceum, uzyskując świadectwo dojrzałości. Śluby wieczyste złożył w Licheniu dnia 15 sierpnia 1949 roku. W latach 1949-54 na Bielanach ukończył dwuletnie studia filozoficzne i trzy lata teologii. Święcenia przezbiteratu przyjął z rąk ks. bpa Zygmunta Choromańskiego dnia 29 czerwca 1954 roku w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. W roku akademickim 1954-55 ukończył IV rok teologii w WSD we Włocławku.
Po zakończeniu studiów seminaryjnych w roku 1955-56 był katechetą w Licheniu. Następnie w latach 1956-60 odbył studia specjalistyczne na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując w 1959 r. stopień magistra, a w r. 1960 stopień doktora prawa kanonicznego. W latach 1960-64 z nominacji przełożonego generalnego pełnił obowiązki sekretarza prowincjalnego. W roku 1964 otrzymał nominację na wicepostulatora procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego o. Stanisława Papczyńskiego oraz o. Kazimierza Wyszyńskiego. W roku 1966 został powołany przez Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Polski na obrońcę węzła małżeńskiego przy Sądzie Metropolitalnym w Warszawie. W 1967 r. ojciec Prowincjał skierował ks. Jana do pracy w Komisji Episkopatu do spraw reformy Kodeksu Prawa Kanonicznego. Także tegoż roku został powołany na kuratora Zgromadzenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W roku 1969 został wybrany na postulatora generalnego z zamieszkaniem w domu generalnym w Rzymie. W związku z tym został zwolniony przez Księdza Prymasa z pełnionych obowiązków. Na prośbę ks. bpa Władysława Rubina i po wyrażeniu zgody przez przełożonych został opiekunem Polaków pielgrzymujących do Rzymu w Roku Świętym 1975. Po powrocie z Rzymu w 1976 r. ks. Jan został kustoszem grobu ojca Założyciela i rektorem kościoła Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii na Mariankach. Przełożony Prowincji zlecił mu także kierowanie pracą referatu wydawnictw mariańskich oraz opiekę wespół z sbdk. T. Górskim nad Archiwum Prowincjalnym. W roku 1979 został wicepostulatorem procesów beatyfikacyjnych w Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Marianów. Tegoż roku Przełożony Prowincji zlecił ks. Janowi jako przewodniczącemu Prowincjalnej Komisji Przedkapitulnej współtroską o przygotowanie Kapituły Prowincjalnej w 1981 r. W latach 1983-86 pracował w Sądzie Metropolitalnym w Warszawie jako obrońca węzła małżeńskiego. W roku 1984 został powołany przez przełożonego Prowincji na członka sekretariatu do spraw pisarskich i wydawniczych Prowincji. W 1986 r. został członkiem komisji przygotowującej materiały o o. Odnowicielu Jerzym Matulewiczu w związku ze spodziewaną jego beatyfikacją. W 1987 przeniesiony do domu zakonnego w Warszawie na Marymoncie i został moderatorem byłych wychowanków Kolegium na Bielanach. W roku 1988 został zastępcą delegata Prymasa Polski w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego ks. Ignacego Kłopotowskiego. W latach 1989-91 ponownie pełnił obowiązki wicepostulatora spraw beatyfikacyjnych Sług Bożych Stanisława Papczyńskiego i Kazimierza Wyszyńskiego W r. 1991 został członkiem zespołu prowadzącego procesy beatyfikacyjne Sług Bożych: ks. Władysława Korniłowicza, ks. Józefa Stanka, kard. Augusta Hlonda, ks. Jerzego Kaszyry i ks. Antoniego Leszczewicza. W 1995 r. został przewodniczącym Mariańskiego Instytutu Historycznego; owocem prac tego zespołu współbraci jest kolekcja „Fontes Historiae Marianorum”. W roku 2000 ks. Jan został przeniesiony do najstarszego domu Zgromadzenia w Puszczy Mariańskiej. Jest autorem licznych książek i artykułów, dotyczących głównie dziedzictwa Zgromadzenia, m.in. „Męczennicy z Rosicy”, „Świadkowie wiary” oraz redaktorem lub współredaktorem m.in.„Dziennik duchowy”, „Pisma wybrane” i „Betatyfikacja..” bł. Jerzego Matulewicza; a także „Listy z czasów wojny” i „Dziennik 1923-1927” Ks. Józefa Jarzębowskiego. Ks. Jan przygotował do wydania cztery kolejne wydania „Albumu Zmarłych”. Przez wiele lat prowadził w nowicjacie wykłady z historii Zgromadzenia, Przez kilka lat był moderatortem postulatu mariańskiego oraz magistrem nowicjatu wieczystego.
Ostatnie tygodnie życia przebywał w szpitalu w Żyrardowie i tam zmarł 3 stycznie 2012 roku.
Niech odpoczywa w pokoju.
P
Ksiądz Ryszard Kukiełka MIC
(20.02.1957 - 12.10.2011)
Ks. Ryszard Kukiełka MIC, s. Józefa i Janiny z.d. Dyniec, urodził się dnia 20 lutego 1957 roku w Zamościu. Tam też ukończył Szkołę Podstawową, a następnie Liceum. Po zdaniu matury studiował 3 lata na Politechnice Wrocławskiej. W roku 1982 został przyjęty do Zgromadzenia Księży Marianów. Po odbyciu rocznego nowicjatu złożył pierwsze śluby w Skórcu dn. 8 września 1983 r. Następnie rozpoczął studia w WSD Księży Marianów w Lublinie. W roku 1988, 26 sierpnia, w Elblągu złożył profesję wieczystą w naszym Zgromadzeniu. Święcenia prezbiteratu przyjął 3 czerwca 1990 r. z rąk biskupa Zbigniewa Kraszewskiego w Warszawie, w kościele MB Miłosierdzia na Stegnach. Po święceniach został skierowany do Skórca gdzie pełnił obowiązki katechety, wikariusza parafii i radnego domu. W latach 1994-96 został wysłany na uniwersytet w Eichstätt w Niemczech dla nauki języka niemieckiego i odbycia kursu pastoralnego przygotowującego go do pracy w tym kraju. W latach 1996-98 pracował w mariańskiej placówce w Vilgertshofen, gdzie pełnił obowiązki radnego domu, posługując duszpastersko również w okolicznych parafiach. W roku 1998 został skierowany do naszego domu w Grzybowie. W latach 1999-2005 został przeniesiony do Stoczka Klasztornego, gdzie objął funkcje przełożonego i ekonoma domu, później również proboszcza tamtejszej parafii i kustosza Sanktuarium MB. Pokoju. Następnie przez rok posługiwał w sanktuarium maryjnym w Licheniu skąd został posłany jako duszpasterz do Grudziądza, do kościoła rektoralnego przy ul. Kościelnej. Podczas dwuletniej posługi w Grudziądzu odbył studia podyplomowe na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zakończone uzyskaniem licencjatu z teologii. Od roku 2008 pełnił funkcję proboszcza parafii p.w. Miłosierdzia Bożego w Zakopanem-Cyrhli. Od ponad roku zmagał się z chorobą nowotworową gorliwie wypełniając swoje obowiązki duszpasterskie. Zmarł w nocy 12 października 2011 r. w hospicjum w Rabce. Niech Bóg da mu wieczny pokój.
P
Ksiądz Julian Kałowski MIC
(12.05.1933 - 04.10.2011)
Ks. Julian Kałowski, syn Stanisława i Zofii z d. Lech, urodzony dn. 12 maja 1933 roku w Dziechcińcu, par. Wiązowna, pow. Otwock, diec. Warszawsko-Praska. Po ukończeniu sześciu klas Szkoły Podstawowej w Malcanowie i klasy VII w Wiązownej, w 1950 r. został przyjęty do Niższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Wadowicach – Kopcu, gdzie ukończył dwie klasy. W 1952 roku poprosił o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów. Nowicjat odbył w Skórcu i dn. 15 sierpnia 1953 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Przeniesiony do Warszawy na Wileńską, w latach 1953-55 ukończył klasę X i XI, uzyskując maturę „zakonną”. W latach 1955-57 odbył studia filozofii, a w latach 1957-58 pełnił obowiązki furtiana w domu zakonnym. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1957 roku. W latach 1958-62 odbył studia teologii w WSD we Włocławku. Święcenia prezbiteratu przyjął we Włocławku dn. 24 czerwca 1962 r. z rąk ks. bpa Antoniego Pawłowskiego. Po święceniach uczęszczał na Międzyzakonne Studium Pastoralne w Instytucie Teologicznym Ojców Franciszkanów w Krakowie.
Pierwszą placówką ks. Juliana był Grudziądz: w roku 1963-64 pracował tam jako katecheta i duszpasterz przy kościele św. Franciszka Ksawerego. Przeniesiony Na warszawskie Bielany w latach 1964-65 był kapelanem Szpitala Bielańskiego pomagając jednocześnie w porządkowaniu archiwum prowincjalnego. W latach 1965-68 pracował w Skórcu, gdzie pełnił obowiązki katechety, ekonoma domu i socjuszem mistrza nowicjatu. W 1968 roku zdał maturę państwową, a następnie został przeniesiony do domu na Bielanach i skierowany na studia na Wydział Prawa Kanonicznego ATK (obecnie UKSW), które zakończył w 1971 r. uzyskaniem dyplomu magistra prawa kanonicznego. Po magisterium przystąpił do pracy nad rozprawą doktorską. W roku 1971-72 przebywał w Rzymie zbierając materiały do pracy doktorskiej zatytułowanej Odnowa Zakonu Marianów (studium prawno-historyczne), pod kierunkiem ks. prof. Ignacego Subery. Pracę tę obronił w 1975 r. uzyskując stopień naukowy doktora nauk prawnych. Wcześniej w 1974 r. pełnił również obowiązki kapelana Sióstr Imienia Jezus przy ul. Smoleńskiego, a także przez kilka miesięcy przebywał w Górze Kalwarii na Mariankach gdzie powierzono mu obowiązki kustosza kościoła Wieczerzy Pańskiej. W roku 1975 został zaangażowany jako pracownik naukowy w ATK, później UKSW, na Wydziale Prawa Kanonicznego. W roku 1981 otrzymał habilitację na podstawie pracy Działalność zakonodawcza księdza Józefa Turczynowicza (studium prawno-historyczne). W roku 1983 został docentem ATK. Od 1984 r. ks. Julian mieszkał w domu zakonnym na Marymoncie. W 1994 roku otrzymał od Prezydenta RP tytuł naukowy profesora. Na Wydziale Prawa Kanonicznego ks. Julian pełnił obowiązki sekretarza, prodziekana i dziekana Wydziału. Był również redaktorem naczelnym półrocznika Prawo Kanoniczne. Był również cenzorem wydawnictw ATK i UKSW. Jednocześnie pełnił obowiązki radcy prawnego i cenzora Wydawnictwa Księży Marianów, wykładowcy prawa zakonnego w naszym WSD w Lublinie i nowicjacie. W naszej prowincji ks. Julian przygotował wielu współbraci do ślubów wieczystych, prowadził zakonne renowacje czyli miesięczny czas odnowy duchowej. Pomagał również innym zgromadzeniom zakonnym w tworzeniu i kształtowaniu konstytucji zakonnych. Był autorem wielu artykułów i książek naukowych z dziedziny prawa kanonicznego. W dowód uznania za pracę naukowo-dydaktyczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Medalem Edukacji Narodowej. Przy tym wszystkim był życzliwym, pełnym dobrego humoru i życzliwości współbratem. Nich Bóg obdarzy go życiem wiecznym w Domu Ojca.
P
Ksiądz Zdzisław Minota MIC
(23.06.1935 - 12.09.2011)
Ks. Zdzisław Minota, syn Franciszka i Elżbiety z d. Działek urodził się dnia 23 czerwca 1935 roku we wsi Pokrzywnica, w parafii Goworowo pow. Ostrołęka, diecezja łomżyńska, woj. mazowieckie. Szkołę podstawową ukończył w Goworowie w 1949 r. W roku szkolnym 1949/50 ukończył I klasę Liceum Mechanicznego w Warszawie. W 1950 r. został juwenistą na Bielanach. Po ukończeniu kl. IX w roku 1952/53 odbył nowicjat w Skórcu i 8.09.1953 złożył pierwszą profesję. Bezpośrednio po ślubach został skierowany do domu studiów w Warszawie na Pradze, gdzie w 1955 r. zdał maturę „zakonną”. Po maturze w roku 1955/56 ukończył I rok filozofii, uczęszczając na wykłady do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. W roku 1956/57 miał przerwę w studiach ze względu na pracę w domu i parafii w Warszawie na Pradze. W roku 1957/58 ukończył II rok studiów filozoficznych, poczym został skierowany na przerwę do Puszczy Mariańskiej. Śluby wieczyste złożył w Stoczku 15 sierpnia 1959 r. Przeniesiony do Domu Studiów we Włocławku, w latach 1959-63 ukończył w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym studia teologiczne.
Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. biskupa Kazimierza Majdańskiego w dniu swoich urodzin 23 czerwca 1963 roku w bazylice katedralnej we Włocławku. Po święceniach w roku 1963/64 uczestniczył w ówcześnie obowiązującym studium pastoralnym w Ołtarzewie u księży pallotynów.
Pierwszą placówką duszpasterską ks. Zdzisława był Grudziądz: był tam w roku 1964/65 katechetą młodzieży. W roku 1965/66 pracował jako katecheta w Sierpcu. W roku 1966 został przeniesiony do domu we Włocławku z poleceniem niesienia pomocy ks. Eugeniuszowi Makulskiemu w przygotowywaniu uroczystości koronacyjnych obrazu Matki Bożej Licheńskiej. W latach 1967-78 pracował jako katecheta i współpracownik w duszpasterstwie w Warszawie na Pradze; wtedy także pełnił obowiązki prowincjalnego referenta Duszpasterstwa Katechetycznego, referenta ds. Służby Ołtarza i członka Komisji Apostolatu. Przeniesiony do Góry Kalwarii, w latach 1978-81 był proboszczem parafii i pierwszym radnym domowym. W latach 1981-86 był proboszczem parafii pw. Matki Bożej z Lourdes na Pradze i rozpoczął budowę nowego kościoła parafialnego. W roku 1986-87 był rezydentem w domu zakonnym w Sulejówku. W roku 1987 przeniesiony do Zakopanego na Cyrhlę, był przez dwie kadencje przełożonym domu, proboszczem do 2001 roku i ekonomem, kontynuując aż do ukończenia budowę kościoła i domu. Uroczystej konsekracji świątyni na Cyrhli dokonał metropolita krakowski ks. kard. Franciszek Macharski dnia 16.09.2000 roku. W listopadzie 2001 roku został przeniesiony do domu w Rdzawce w charakterze rezydenta i przebywał tam do 2006 roku, a następnie został przeniesiony do domu w Warszawie na Marymoncie (2006-2011).
Od lat ks. Zdzisław cierpiał na choroby sercowe, które wzmagały się z upływem czasu.
Zmarł w domu zakonnym na Marymoncie w godzinach przedpołudniowych w dniu 12 września 2011 roku. Był szczególnym czcicielem bł. ojca Założyciela. W jednym ze swoich listów do Przełożonego Prowincji złożył wyznanie o swym szczególnym „nabożeństwie do naszego Założyciela” (9.05.2006) Napisał tam: „W żadnej bowiem intencji nie modliłem się tak wytrwale, jak o Jego beatyfikację”.
P
Ksiądz Henryk Eichler MIC
(09.09.1932 - 29.04.2011)
Henryk Eichler urodził się 9 września 1932 r. w Zabrzu. Do nowicjatu Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił w roku 1957, po czym 8 grudnia 1958 r. złożył pierwszą profesję zakonną. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1962 r. Święcenia prezbiteratu otrzymał 2 lutego 1965 r. we Włocławku.
Po święceniach pełnił funkcję sekretarza biskupa Franciszka Brazysa MIC – ówczesnego wizytatora Litwinów na wygnaniu, któremu towarzyszył w posłudze duszpasterskiej w diecezji Augsburg w Niemczech. Niespodziewana śmierć biskupa pozostawiła ks. H. Eichlera w parafii pw. św. Justyny w Bad Wörishofen, gdzie po kilkumiesięcznej posłudze został skierowany do pracy w Londynie na Ealingu, pełniąc funkcje duszpasterza i radnego domu zakonnego. Po wizytacji generalnej w Anglii w roku 1967 został członkiem domu zakonnego w Rzymie skąd skierowano go do Niemiec w celu zapoznania się z duszpasterstwem na terenie poznanej wcześniej diecezji Augsburg. Za pozwoleniem przełożonych przez 13 lat wykonywał tam urząd proboszcza w parafiach: Dorschahusen, Mindelau i Schlingen.
Podczas wizytacji generalnej rezydencji w Dorschahusen bp Josef Stimpfle zaprosił marianów do posługi w parafii św. Alberta w Neu Ulm, gdzie ks. H. Eichler kierował budową centrum i kościoła parafialnego, konsekrowanego w roku 1984. Cztery lata później, na prośbę ordynariusza diecezji Augsburg, objął urząd proboszcza w parafii Vilgertshofen i przełożonego erygowanego w tym sanktuarium maryjnym domu zakonnego marianów. W roku 1991 mianowany został proboszczem w parafii św. Kanizjusza w Augsburgu, a rok później erygowanego tam domu zakonnego pw. bł. Jerzego Matulewicza. Od roku 1996 był proboszczem w parafii w Medlingen i pierwszym przełożonym erygowanego tam domu zakonnego, a od roku 2001 kapelanem domu seniora w Dillingen. Przez ostatnie cztery lata życia ze względu na stan zdrowia mieszkał w domu opieki w Dillingen, gdzie pozostając członkiem domu zakonnego w Medlingen zmarł 29 kwietnia 2011 r.
Najwięcej czasu i energii w swoim posługiwaniu duszpasterskim poświęcił szerzeniu czci Najświętszej Maryi Panny poprzez głoszenie rekolekcji, propagowanie nabożeństwa do Matki Bożej Fatimskiej i kazania maryjne. Jako marianin zapoczątkował pracę naszego Zgromadzenia w dwóch ośrodkach kultu maryjnego w Niemczech i jako pierwszy przecierał mariańskie szlaki na niemieckiej ziemi.
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci!
P
Ksiądz Edward Daraż MIC
(15.11.1929 - 16.04.2011)
Dnia 15 kwietnia odszedł do wieczności ks. Edward Daraż w wieku 82 lat życia, 61 lat profesji zakonnej i 52 kapłaństwa. Śp. ks. Edward pracował duszpastersko w kilku placówkach polskiej prowincji Zgromadzenia Księży Marianów, a ostatnie dziesięciolecia swojego życia zakonnego i kapłańskiej posługi związał z licheńskim sanktuarium, gdzie służył pielgrzymom jako spowiednik oraz udzielał się w miejscowej parafii, m.in. jako duszpasterz rolników i chorych. Był człowiekiem dużej prostoty i otwartości, życzliwym w życiu braterskim. W ostatnich miesiącach życia ujawniły się jego słabości fizyczne.
Requiescat in pace!
P
Ksiądz Archimandryta Romana Ryszard Piętka MIC
(07.11.1937 - 26.03.2011)
Ryszard Piętka urodził się 7 listopada 1937 r. w Ostrołęce k. Warki, w rodzinie rolniczej Stanisławy z Łuczaków i Stanisława Piętków. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w liceum ogólnokształcącym w Górze Kalwarii. Tam poznał księży marianów i zrodziła się w nim myśl o życiu zakonnym. W 1953 r. rozpoczął nowicjat w domu zakonnym w Skórcu k. Siedlec, który zakończył złożeniem pierwszych ślubów zakonnych 15 sierpnia 1954 r.
Rozpoczął studia seminaryjne w Gietrzwałdzie na Warmii, które – zgodnie z ówczesnym zwyczajem – przerwał w celu odbycia posługi w mariańskim domu zakonnym i parafii w Warszawie na Pradze. W pierwszych latach kleryckich studiów poznał o. Tomasza Podziawę MIC, kapłana wschodniego obrządku, który powrócił z sowieckich łagrów i wykładał filozofię w mariańskim studium zakonnym. Pod jego wpływem zaczął uczyć się rytu bizantyńskiego-słowiańskiego oraz poznawać grecką tradycję chrześcijaństwa. Kolejne lata studiów odbył w seminarium we Włocławku. 15 sierpnia 1960 r. złożył wieczystą profesję zakonną, a 21 czerwca 1964 r. przyjął święcenia prezbiteratu z rąk abp. Kazimierza Majdańskiego.
Pierwszy rok kapłaństwa spędził w Skórcu, gdzie posługiwał jako wikariusz w miejscowej parafii i katecheta dzieci. Następnie został skierowany do Lublina, gdzie odbył studia z filologii klasycznej na KUL. Był to okres posoborowy, który w życiu młodego księdza Ryszarda zaznaczył się szczególną wrażliwością na kwestie ekumenizmu. W czasie pobytu na studiach nawiązał on także kontakt z proboszczem jedynej neounickiej parafii w Polsce w Kostomłotach n. Bugiem, ks. Aleksandrem Pryłuckim. W 1968 r. bp siedlecki Ignacy Świrski – na życzenie prefekta watykańskiej Kongregacji Kościołów Wschodnich kard. Maksymiliana Fürstenberga – mianował ks. Ryszarda wikariuszem kooperatorem parafii Kostomłoty. Zgodnie ze wschodnią tradycją monastyczną zaczął używać zakonnego imienia Roman. W 1969 r. został proboszczem w Kostomłotach.
O. Roman starał się krzewić bizantyńską tradycję kościelną na różne sposoby. Parafia w Kostomłotach przyciągała wielu młodych ludzi, dla których proboszcz zorganizował bazę noclegową i w obrazowy sposób przekazywał im wiadomości o jedności między Kościołami Wschodu i Zachodu. Kostomłocką cerkiew św. Nikity po beatyfikacji męczenników z Pratulina uczynił szczególnym miejscem ich kultu.
W kolejnych latach posługi w Kostomłotach opracował Menologion – spis świętych czczonych w Kościele wschodnim (biogramy i teksty liturgiczne), który był pionierską pozycją wydawniczą na terenie Polski. Tłumaczył także na język polski łacińskie dzieła, głównie autorstwa bł. Stanisława Papczyńskiego, założyciela marianów. Przez wiele lat prowadził zajęcia z języka łacińskiego w nowicjacie marianów w Skórcu oraz w zakonnym seminarium w Lublinie.
Jego długoletnia gorliwa działalność w neounickiej parafii oraz skuteczna praca na rzecz rozwoju obrządku greckokatolickiego została w 1998 r. nagrodzona przez Stolicę Apostolską godnością archimandryty (odpowiednik opata w rycie łacińskim). W tym samym roku został odznaczony przez ks. kard. Józefa Glempa złotym medalem Zasłużony dla Kościoła i Narodu (Ecclesiae Populoque servitium praestanti).
W 2007 r., na skutek problemów zdrowotnych po przebytej chorobie udaru mózgu, zrezygnował z urzędu proboszcza w Kostomłotach i przez władze zakonne został przeniesiony do Mariańskiego Domu Studiów świętych Cyryla i Metodego w Lublinie. Jako rezydent-emeryt kontynuował posługę lektora języka łacińskiego w nowicjacie, tłumacza łacińskich i starosłowiańskich pozycji oraz służył jako spowiednik greckokatolickich seminarzystów odbywających studia w Lublinie.
W 2008 r. odkryto u niego chorobę nowotworową, która sukcesywnie pogarszała stan jego zdrowia. Mimo cierpienia o. Roman starał się służyć Kościołowi na miarę swoich możliwości, m.in. w 2009 r. zredagował reprint XVIII-wiecznej książki Missja bialska XX. Bazylianów autorstwa bazylianina o. Tymoteusza Szczurowskiego.
Zmarł w godzinach wieczornych w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli w Lublinie przeżywszy 74 lata życia, w tym 57 lat profesji zakonnej i 47 kapłaństwa. Requiescat in pace!
P
Brat Antoni Romanowski MIC
(13.06.1915 - 21.03.2011)
Br. Antoni Romanowski, syn Władysława i Stanisławy Olewnickiej, urodził się 13 czerwca 1915 r. we wsi Słoszewo k. Płońska. Miał troje starszych od siebie rodzeństwa: braci Zygmunta i Eugeniusza oraz siostrę Irenę. Do roku 1929 ukończył pięć klas szkoły powszechnej w miejscowości Smardzewo i pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. W latach 1938-39 odbywał służbę wojskową w 11. Pułku Ułanów Legionowych, który został rozgromiony przez siły okupanta niemieckiego, a zdemilitaryzowani żołnierze wysłani do prac przymusowych na terenie Prus Wschodnich.
Do Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił 1 kwietnia 1946 roku w Pyzdrach, gdzie odbył postulat zakonny, a następnie nowicjat w Skórcu, który uwieńczył pierwszą profesją zakonną 8 grudnia 1947 r. Na ręce ks. Czesława Fajkowskiego w dniu 8 grudnia 1953 r. złożył profesję wieczystą.
Do roku 1984 pracował w gospodarstwie rolnym domu zakonnego w Skórcu, skąd przeniesiony został do pracy w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej. Tutaj mieszkał i pracował do dnia swojej śmierci w dniu 18 marca 2011 r., poprzedzonej długą chorobą.
P
Ksiądz Jan Karbasz MIC
(22.05.1922 - 23.12.2010)
Ks. Jan Karbasz urodził się 22 maja 1922 roku w Samborze, na terenie dzisiejszej Ukrainy. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1935 został juwenistą najpierw w Raśnie, a od stycznia 1936 w Warszawie na Bielanach, gdzie w 1939 r. ukończył gimnazjum Księży Marianów, po czym wstąpił do nowicjatu i po jego ukończeniu 15.08.1940 r. złożył pierwsze śluby zakonne. W domu zakonnym na warszawskiej Pradze ukończył na kompletach dwie klasy licealne i w 1942 r. zdobył świadectwo dojrzałości. W latach 1942-44 ukończył dwa lata studiów filozoficznych, i w 1944 złożył profesję wieczystą. W latach 1944-46 ukończył dwa kursy teologii. Pozostałe dwa lata teologii ukończył na Uniwersytecie Angelicum w Rzymie, gdzie z rąk abpa Alojzego Traglii 21.02.1948 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Ojczyzny w pierwszych latach pełnił obowiązki wychowawcze: w latach 1948-49 był wychowawcą w Kolegium na Bielanach, zaś w latach 1949-50 był prefektem i wykładowcą patrologii w naszym Instytucie Filozoficzno-Teologicznym. Od roku 1950 był głównym wychowawcą i wicerektorem, a następnie rektorem Niższego Seminarium uzupełniając swoje wykształcenie w Sekcji Patrologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1952-54 pełnił obowiązki prefekta kleryków, oraz wykładowcy, a po zdobyciu stopnia magistra rozpoczął kurs doktorancki. Po deportacji naszego seminarium z Bielan do Gietrzwałdu w latach 1954-57 wykładał patrologię, teologię moralną i historię filozofii.
W roku 1957 z polecenia przełożonych podjął pracę duszpasterską. Do roku 1963 był proboszczem parafii Kiwity-Stoczek-Krekole; w latach 1963-69 przełożonym domu zakonnego w Warszawie na Marymoncie, w latach 1969-81 proboszczem parafii MB z Lourdes w Warszawie na Pradze. W latach 1981-83 pracował w Sanktuarium MB Licheńskiej jako kaznodzieja, spowiednik, przewodnik po sanktuarium i kronikarz, w roku 1983 został skierowany do Sanktuarium MB Pokoju w Stoczku Klasztornym jako duszpasterz i rekolekcjonista. W latach 1984-87 był proboszczem i przełożonym domu w Goźlinie, a następnie kustoszem grobu Ojca Założyciela i rektorem kościoła Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii. Od roku 1993 ponownie pełnił obowiązki spowiednika, kaznodziei i kronikarza w sanktuarium MB Licheńskiej, gdzie w 1998 r. obchodził złoty Jubileusz kapłaństwa.
P
Ksiądz Stanisław Szymański, MIC
(12.11.1922 - 01.10.2010)
Dnia 1 października 2010 r., około godz. 3 nad ranem, na zawał serca, w klasztorze w Balsamão (Portugalia), zmarł Ksiądz Jubilat Stanisław Szymański; miał prawie 88 lat, 56 życia zakonnego i 50 lat kapłaństwa.
Ks. Stanisław Szymański urodził się we wsi Wrociszew (gmina Warka, Mazowsze), z rodziców Wacława i Heleny Tomasik. Miał szejściu braci i jedną siostrę.
Wychował się i szkołę podstawową ukończył (1936) w Górze Kalwarii. Potem, już podczas okupacji, uczył się w Gimnazjum i Liceum Zawodowym w Warszawie. W tym czasie należał do podziemnego ruchu oporu i roznosił ulotki antynazistowskie. W sierpniu 1944 r. został zatrzymany i wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Na początku roku 1945 udało mu się uciec z obozu i przedostać do rodzinnego domu. W swoich wspomnieniach pisał, że zawdzięczał to ocalenie O. Stanisławowi Papczyńskiemu, którego grób często odwiedzał na Mariankach (G. Kalwaria). Po wojnie studiował w Wyższej Szkole Handlu Morskiego, którą ukończył w 1949 r. Następnie podjął naukę w Akademii Handlu w Poznaniu, gdzie w 1951 uzyskał stopień magistra ekonomii. Do 1953 r. pracował jako asystent w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Gdyni. Przez pewien czas pomagał jako asystent w „Caritas” parafialnej. Wówczas dojrzewała w nim decyzja pójścia za głosem powołania zakonnego i kapłańskiego.
Mając 31 lat wstąpił do Zgromadzenia Ksęży Marianów. Swe pierwsze śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1954 r. w Skórcu, a śluby wieczyste 4 lata później, w Stoczku Warmińskim.
Do kapłaństwa przygotowywał się w Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie a potem we Włocławku, gdzie 11 czerwca 1960 r. z rąk bp. Antoniego Pawłowskiego otrzymał święcenia kapłańskie.
Po święceniach pozostał we Włocławku, pełniąc funkcję kapelana sióstr zakonnych i asystenta prefekta kleryków mariańskich. Następnie był asystentem wychowawcy w mariańskim domu studiów w Lublinie. Przez rok (1963–1964) był ekonomem Polskiej Prowincji. Potem był przełożonym Domu w Sulejówku i od 1969 r. także sekretarzem Prowincji.
Na początku r. 1972, wraz z Ks. K. Komorem, wyjechał do Portugalii. Większość czasu spędził w klasztorze Balsamão, gdzie przybył 2 lutego 1972 r. Tam pełnił wiele funkcji: był prefektem i nauczycielem w Niższym Seminarium, pomagał w duszpasterstwie okolicznych parafii, był pielęgniarzem chorego Ks. W. Mroczka i mistrzem nowicjatu. Pośród jego nowicjuszy był także Ks. Fr. Freitas (+ 1990), który tak wspominał swego magistra: „Ks. Stanisław był moim magistrem niezapomnianym pod wieloma względami: same jego cnoty prostoty, otwartości, radości wystarczyłyby, aby „uczynić” mnie doskonałym Marianinem. (…). Wiele nauczyłem się z jego duchowości, a szczególnie podziwiałem jego cnotę niesamowitej młodzieńczości.” Kiedy na dwa lata (1979-1981) musiał wyjechać do USA, aby zadbać o swoje zdrowie, mawiał żartując: „Jestem Polakiem z urodzenia, Portugalczykiem z serca i Amerykaninem z posłuszeństwa”. Tam rozpoczął prace nad tłumaczeniem na język portugalski Dziennika Siostry Faustyny. Jego żmudna praca została uwieńczona pierwszym wydaniem tego Dziennika po portugalsku. W latach 1987–1990 był odpowiedzialnym za wychowanie kleryków portugalskich w Domu Studiów, w Lizbonie. Potem po powrocie do Balsamão, pełnił funkcję przełożonego (1990–1993). Był także wice-postulatorem procesu Beatyfikacyjnego O. Kazimierza Wyszyńskiego. Odpowiedał za Apostolat Miłosierdzia Bożego. Był kierownikiem duchowym Ruchu Rodzin Nazaretańskich w Portugalii, oraz proboszczem w parafiach: Paradinha (1974-1993) e Chacim (1989-1990).
Pomimo słabego zdrowia – przeżył dwa zawały serca, trzeci zabrał go z tej ziemi – do końca swego życia był chętny, aby pomagać w duszpasterstwie, w sprawowaniu sakramentów, spowiadaniu, odwiedzaniu chorych, oprowadzaniu pielgrzymów, pisaniu kroniki, przyjmując intencje mszalne,…etc.
Oto słowa O. Generała, Ks. Jana M. Rokosza zawarte w liście przesłanym mu na tegoroczne obchody Złotego Jubileuszu kapłaństwa (11.06.2010): „Dziękuję dziś dobremu Bogu za dar Księdza życia i powołania zakonnego i kapłańskiego. Dziękuję za talenty i zdolności, jakimi Księdza obdarował oraz za wszelkie dobro, jakie dzięki Księdza osobie stało się udziałem Kościoła i Zgromadzenia. Dziękuję również Księdzu za hojną odpowiedź na Boży głos, za podziwu godną wierność powołaniu, za poświęcenie niemal całego kapłańskiego życia pracy w Portugalii. Dziękuję za Księdza pogodną obecność w Balsamão i za strzeżenie dziedzictwa Sługi Bożego Ojca Kazimierza oraz codzienne świadectwo wobec przybywających tam pielgrzymów - świadectwo dobroci, gościnności i cierpliwości okazywanej w sakramencie pokuty i pojednania. Dziękuję w końcu za żywe zainteresowanie sprawami Zgromadzenia i troskę o jego rozwój oraz prawdziwie zakonnego ducha w Portugalii i na całym świecie. Miłosierny Pan za każde dobre dzieło kapłańskiego serca i dłoni niech będzie dla Księdza wiekuistą nagrodą.” (list z dnia 01.06.2010)
A oto jego, jakby „testament”, napisany w 2004 r. kiedy obchodził Złoty Jubileusz życia zakonnego, skierowany „Do moich Współbraci Marianów”, czyli do nas wszystkich:
„Zbytnia troska o zapewnienie komfortu i poziomu prowadzonych dzieł, może stanowić niebezpieczeństwo przesunięcia spraw drugorzędnych na pierwsze miejsce, wyprzedzając sprawy duchowości i formacji kandydatów, postulantów, nowicjuszy i profesów. (…). Wiem, że nie lamentowanie, ani krytykowanie są drogą do uzdro¬wienia sytuacji. Pokorne uznanie zaniedbań i błędów, modlitwa, poku¬ta, ufność w Miłosierdzie Boże, dziecięce zawierzenie Niepokalanej Matce, ale także trzeźwa ocena stanu bieżącego wyznaczają potrzebę przyjęcia środków odnowy. (…). Zdobądźmy się na odwagę! Jesteśmy synami Niepokalanej! Zwycięstwo należy do Jej Niepokalanego Serca!” (Ks. St. Szymański, list z dnia 07.07.2004).
„Należę do Chrystusa, jestem szczęśliwy! Panie wzbudź nowe powołania do Zgromadzenia Marianów, a szczególnie do Wspólnoty w Portugalii” – tak często modlił się tu na ziemi, teraz czyni to w niebie.
Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.
